....

    Menuchim. Menuchim! Sinds de niet-liefdeloze vinger kleine Menuchum beroerde, blijft hij in het bewustzijn naschommelen. Menuchim als adem. Menuchim als rust. Menuchim als zwijgend symbool. Menuchim als een gedicht.

    Al dagen denkt en voelt men één naam. Men handelt vanuit de naam. Men verstaat vanuit de naam, men voelt vanuit de naam… Menuchim. ‘Menuchim’ denkt men steeds! Deze figuur, een licht, tussen gouden en rode acrobaten, Menuchim die blijft, Menuchim die zwijgt, Menuchim die achterblijft, Menuchim die toeschouwt. Menuchim die »Mama« zegt.

    Het licht in Menuchim’s ogen. Menuchim die alsmaar in de dromen verschijnt. De omhelzing met Menuchim als een omarming van een zwijgend symbool. Menuchim!

    Menuchim aan tafel met de orkestrerende glazen. Menuchim die vanuit zijn naam verschijnt.