...

    Monsieur Ciney ligt een jaar onder de grond. Een Russische begrafenis in Brussel. Toch verwacht men nog steeds zijn gouden intrede, zo, als kon hij dadelijk aantreden – die gouden binnenkomst! Horloges en wimpers staan even stil. Eén trillende stok draagt in bang afwachten zijn hele gewicht. Een zaligmakend gezicht buiten de tijd, zijn kijken dat niets lijkt te zien in een boven de snelheid verheven langzaamheid die het leven dankbaar even onderbreekt.  

    Ziet de stamgast hem door de deuropening verschijnen, ja, waant die zich met één been buiten de tijd. Dankbaar, voor zijn aanwezigheid.

    Monsieur Ciney van Russische komaf, die iedere keer trots zijn afkomst voor het eerst vermeldde. Monsieur Ciney met glycoomblauwe ogen als winterse hemels in Sint-Petersburg. Ogen zoals een kind en zijn ballon. Hij trilde en schokte zoals een locomotief op de sporen. Het was geen verzetten tegen de het voortschrijden, maar het inslaan van die ene laatste weg die keuzeloos tussen woning en café lag, waar de stamgast hem mocht verwachten.

    Monsieur Ciney, een Russische echo begraven in Brussel. Monsieur Ciney, die in dementerende aaibaarheid altijd hetzelfde vraagt. Monsieur Ciney met trillende, saluerende hand. Monsieur Ciney -een ontmoeting met de hemel- die mij nooit vergat. 

         Brasserie Verschueren, Brussel.